"و ما يومن اكثرهم بالله الّا و هم مشركون
بيشتر آنان ايمان نمي آورند مگر اين كه مشرك اند"
هم به بت خانه مي رويم هم به مسجد. بايد ملتفت باشيم كه به غير خدا توجه نكنيم و حرف هاي ما حسابي باشد. گمان مي كنم هر كس همين يك كلمه را رعايت كند،كارش تمام است؛ولي ما اين كه به اين مطلب علم داريم، بر خلاف آن عمل مي كنيم.
انسان بايد ملتفت باشد كه در هر حال و هر جا و با هركس، سر و كارش با ذات واحد احد عالم مطّلع، جامع صفات خير، جالب خيرات و دافع شرور و مضرّات، صاحب ِصفات جمال و جلال و مستجمع همه ي كمالات است،و خدا را در همه ياحوال،امكنه و ازمنه حاضر، و بر خود و كارهاي خود ناظر ببيند،و بداند كه خداوند نسبت به تمام امور ،حتي نسبت به آن چه در دلش و در خيالش مي گذرد،مطلع است، و همه چيز نزد او واضح و آشكار و حاضر است:
"يري اثر النمله في الصفا، و يسمع وقع الطيرفي الهواء"
رد پاي مورچه در سنگ بسيار سخت را مي بيند، و صداي پر كشيدن پرنده را در هوا مي شنود."
اگر انسان به همين يك مطلب همواره توجه داشته باشد ، از ديگران مستغني است.

شادي روحشان الفاتحه مع الصلوات

مولايم!
از اين همه نامردمي خسته‌ام
خسته و دل شکسته!
مي‌گفتند: کسي مي‌آيد!
اما نيامدي ...
ديگر خسته‌ام
خسته از بد بودن و خوب گفتن
چقدر زنده ماندن سخت است وقتي براي تو باشد و نخواهند که براي تو باشد
چقدر سخت است وقتي براي تو بخوانم، براي تو بگويم، براي تو زندگي کنم، اما
تو نيايي و من بي‌پناه
در دادگاه شهر، به اتهام ديوانگي
حکمم دهند و دورادور شهر بگردانندم و عاقلان سنگم زدنند
مولايم!
مي‌خواهند که تو نباشي
مي‌گويند نبودنت به نفع همه است
اصلا مي‌گويند نيايي بهتر است!
اما جانم!
اگر تو نيايي مرا چه مي‌شود؟
مي‌گويند: افسانه‌اي بوده‌اي که من باورت کرده‌ام
اما مولاي من!
مي‌دانم که اينگونه نيست، هست؟
مي‌دانم که به زودي مي‌آيي، نمي‌آيي؟
بگو خموش شوند، که ديگر شنواييم را ياراي شنيدن نيست
ديگر رسوايت هستم، رسوايت شده‌ام
بگذار هر چه مي‌خواهند سنگم زنند
مولاي مهربان شبگرد کوچه‌هاي غريبي!
آنقدر بر سر راهت مي‌نشينم
تا شبي از شب‌هاي تنهايي
شبي که ببيني ديگر يتيمي بي‌نان شب نمانده و همه را تو نان دادي
آن شب، بر سر راهت يتيمي مي‌کنم
آنقدر که بداني به نان شبم محتاجم
آنقدر که قرص ناني برايم بياوري
و من به پايت بيفتم
و گوشه اي از عبايت را
که بوي رداي محمد(ص) مي‌دهد
ببويم و ببوسم و بر ديده نهم
مي‌بينم آنروز که بر ميدان شهر ايستاده‌اي
و دادخواهيمان را پاسخ مي‌گويي
آنروز حتما اين ديوانه‌ات را مي‌بيني
ديوانه‌اي که حکمش داده‌اند و دورادور شهر مي‌گردانندش و عاقلان سنگش مي‌زنند
آنروز به دور تو مي‌گردم
که همه سنگم مي‌زنند، جز تو
مي‌گويند صبر کن!
اما مي‌ترسم، مي‌ترسم از اين که در اين نامردمي‌ها، صبر نيز بر من خيانت کند.
بر سر کوچه يتيمي مي‌نشينم
مولايم!
يتيمي بي‌نان مانده، نمي‌آيي؟

*************

به نقل ازوبلاگ خادمان مهدی(عج)   http://khademan.blogfa.com/

آن مـعـلّا هـسـت از يـاران ديـن                       يـاور صـــادق امـام ششمـيـن

گفت در نـوروز رفتم خـدمـتـش                        تا بگيـرم توشـه اي از رحمتـش

حضرت صـادق امــام مسـلميـن                      آنكـه باشد رهـبـر دنيـا و ديـن

گفت با من اي معـلّا گـوش دار!                       هست اين عيدي ز لطف كردگار

در چنين روزي خــداوند جهـان                         عهـد بگــرفته ز كل مـردمــان

اولـيــن روز طـلــوع آفـتـــاب                         بر زميـن با بادهـاي پـر شـتـاب

شد به جـودي كشتي نـوح نـبـي                     مسـتـقـر، بعد از هـلاك اجنبـي

زنده كرده حق­همي چندين هـزار                    بعـد مـرگ و انقـضـاي روزگـار

جملگي ابدانشـان پـوسيـده بـود                     استخـوانهاشان ز گِل پوشيده بود

كرد حـزقـيـل نبـي آنـجـا گـذر                        ديد چـون آن قـريه را زير و زبر

گفت او كاي كـردگار ذوالـجلال                        زنده كن اين استخوانها بي مـلال

گفت حـق بر اين بدنها آب ريـز                        چون بريزي زنده مي گردند تيـز

بــود هم نـوروز زيـبـا آن زمـان                        زنده گشته جمله آن مردگـان ⁽¹⁾

مبـعـث پيغـمـبـر آخــر زمــان                        بـود آن مــاه رجـب نـوروزمـان

نيـز ابـراهيـم بگـرفته به دسـت                      با تبر، نـوروز، بتــهـا را شكـست

همچنين در روز نوروز­آن رسـول                       رفته بر دوشش همي زوج بتــول

بيت حق را از بتان او پاك كـرد                         جمله را بشكسته و صد­چاك­كرد

باز در روز غـديـر از امـر حــق                         امـر كرد اصحاب خود را او بحق

تا نمـايد جملــه بيعـت با علـي                        چونكه باشد هم وصـيّ و هم وليّ

بود نـوروز آن غـديـر ارجمـنـد                          نام مـولا شــد در آن وادي بلنـد

سِـرّ نـوروز و غـدير و شيـعيـان                       افتـخـار هـمــه ي ايــرانـيــان

نيز ظاهر مي شود مهـدي ِ ديـن                     تا كه عزت بخشد او بر مـومنيـن

نـام ايـن نــوروز بـاشـد روز ما                          هـم ظهــور مهـديِ پـيــروز مـا

شيعيان داده به هم بس هديه ها                   عيـد نوروز است عيـد پـر صفــا

چون علا خواند اين­حديث پر بها                          شكر دائم گفـت از لـطـف خـدا

 ********

بحار الانوار جلد 60

1- بقره آيه 243

گمگشته دیار محبت کجا رود ؟                      نام حبیب هست و نشان حبیب نیست
عاشق منم که یار به حالم نظر نکرد              ای خواجه درد هست و لیکن طبیب نیست

عشق، خريد و فروش پا يا پاي عاشق و معشوق است.
مي دانم که بارها با خدا معامله کرده اي مطمئن باش در بازار محبت پروردگار دست فروشها هم صدق و صفا مي فروشند.
اما مي خواهم تو را در يک مزايده بزرگ دعوت کنم. شايد ديدار محبوب نصيب تو شود.
فقط يادت باشد چهل سحرگاه بيدار باشي و نواي خوش دعاي عهد را زمزمه کني

          حضرت ولیعصر(عج)...

                                  محرم...

                                            امام حسین(ع)...

التماس دعا

اگر غدیر نبود، دین و آیینی نبود و نفی غدیر مساوی با نفی اساس دین و بلکه انکار تمام ادیان الهی است؛ چرا که نتیجه تمام ادیان الهی در غدیر به تکامل می رسد.

بوَد ماه ذي حجه حج بر قرار                كه حج است از بهر دين اقتدار
تو از ماه ذي حجه اكنون شنو              پس از آن شود سال يكباره نو
بــود اولـش شـادي اولـيـا                    عروسي نموده است شير خدا
عروسش بوَد حضرت فاطمه(س)          كه عرش خدا را بوَد قائمه
به هفتم گرفته جهان رنگ غم              شهيد است پنجم امام امم
غريب است مولاي دين در بقيع            ولي رتبه اش نزد ياران رفيع
بود ترويه هشتميـن روز آن                  بكن دور ، ترديد از قلب جان
برون رفت سلطان دين از حرم              كه در كربلا بر فرازد علم
نهم گشت عرفان حق آشكار              به دشت منا عشق پرورد گار
به شد كشته مسلم چو درسال شصت   غمش قلب مولاي دين را شكست
دهم عيد اضحي بيامد پديد                به قربانگه عشق دل پر كشيد
كه قربـانيت گـر بيفتـد قبـول               دعايت كند جمله ايزد وصول
به نيمه چو مولود هادي النّقي(ع)     امام هدي نور چشم تقي(ع)
به امــر خـداونـد گـار قـديـر                 بشد هجدهم روز عيد غدير
به عــيد ولايــت عليّ وليّ                نبي را به امر خدا شد وصيّ
به بيست و چهارم چو مباهله           علي و حسن همره فاطمه(س)
به همراه پيغمبر عالمين(ص)            شده پنجم آل طاها حسين(ع)
به نجرانيان تا كه نفرين كنند            دفاع از ره حق و آيين كنند
مسيحي جماعت ز نجرانيان            شكسته و مغلوب شد آن زمان
دگــر از بــراي رضــاي خــدا               علي كرد خاتم به سائل عطا
ز نـذر و ز ايــثــار آل عــلي                بشد سوره هل اتي منجلي
بشد بيست و پنجم به امر خدا         بر شان شان سوره هل اتي
(علا) كرده چون شعر خود را تمام     به وجه ولايت فرستد سلام