آن مـعـلّا هـسـت از يـاران ديـن                       يـاور صـــادق امـام ششمـيـن

گفت در نـوروز رفتم خـدمـتـش                        تا بگيـرم توشـه اي از رحمتـش

حضرت صـادق امــام مسـلميـن                      آنكـه باشد رهـبـر دنيـا و ديـن

گفت با من اي معـلّا گـوش دار!                       هست اين عيدي ز لطف كردگار

در چنين روزي خــداوند جهـان                         عهـد بگــرفته ز كل مـردمــان

اولـيــن روز طـلــوع آفـتـــاب                         بر زميـن با بادهـاي پـر شـتـاب

شد به جـودي كشتي نـوح نـبـي                     مسـتـقـر، بعد از هـلاك اجنبـي

زنده كرده حق­همي چندين هـزار                    بعـد مـرگ و انقـضـاي روزگـار

جملگي ابدانشـان پـوسيـده بـود                     استخـوانهاشان ز گِل پوشيده بود

كرد حـزقـيـل نبـي آنـجـا گـذر                        ديد چـون آن قـريه را زير و زبر

گفت او كاي كـردگار ذوالـجلال                        زنده كن اين استخوانها بي مـلال

گفت حـق بر اين بدنها آب ريـز                        چون بريزي زنده مي گردند تيـز

بــود هم نـوروز زيـبـا آن زمـان                        زنده گشته جمله آن مردگـان ⁽¹⁾

مبـعـث پيغـمـبـر آخــر زمــان                        بـود آن مــاه رجـب نـوروزمـان

نيـز ابـراهيـم بگـرفته به دسـت                      با تبر، نـوروز، بتــهـا را شكـست

همچنين در روز نوروز­آن رسـول                       رفته بر دوشش همي زوج بتــول

بيت حق را از بتان او پاك كـرد                         جمله را بشكسته و صد­چاك­كرد

باز در روز غـديـر از امـر حــق                         امـر كرد اصحاب خود را او بحق

تا نمـايد جملــه بيعـت با علـي                        چونكه باشد هم وصـيّ و هم وليّ

بود نـوروز آن غـديـر ارجمـنـد                          نام مـولا شــد در آن وادي بلنـد

سِـرّ نـوروز و غـدير و شيـعيـان                       افتـخـار هـمــه ي ايــرانـيــان

نيز ظاهر مي شود مهـدي ِ ديـن                     تا كه عزت بخشد او بر مـومنيـن

نـام ايـن نــوروز بـاشـد روز ما                          هـم ظهــور مهـديِ پـيــروز مـا

شيعيان داده به هم بس هديه ها                   عيـد نوروز است عيـد پـر صفــا

چون علا خواند اين­حديث پر بها                          شكر دائم گفـت از لـطـف خـدا

 ********

بحار الانوار جلد 60

1- بقره آيه 243

گمگشته دیار محبت کجا رود ؟                      نام حبیب هست و نشان حبیب نیست
عاشق منم که یار به حالم نظر نکرد              ای خواجه درد هست و لیکن طبیب نیست