"و ما يومن اكثرهم بالله الّا و هم مشركون
بيشتر آنان ايمان نمي آورند مگر اين كه مشرك اند"
هم به بت خانه مي رويم هم به مسجد. بايد ملتفت باشيم كه به غير خدا توجه نكنيم و حرف هاي ما حسابي باشد. گمان مي كنم هر كس همين يك كلمه را رعايت كند،كارش تمام است؛ولي ما اين كه به اين مطلب علم داريم، بر خلاف آن عمل مي كنيم.
انسان بايد ملتفت باشد كه در هر حال و هر جا و با هركس، سر و كارش با ذات واحد احد عالم مطّلع، جامع صفات خير، جالب خيرات و دافع شرور و مضرّات، صاحب ِصفات جمال و جلال و مستجمع همه ي كمالات است،و خدا را در همه ياحوال،امكنه و ازمنه حاضر، و بر خود و كارهاي خود ناظر ببيند،و بداند كه خداوند نسبت به تمام امور ،حتي نسبت به آن چه در دلش و در خيالش مي گذرد،مطلع است، و همه چيز نزد او واضح و آشكار و حاضر است:
"يري اثر النمله في الصفا، و يسمع وقع الطيرفي الهواء"
رد پاي مورچه در سنگ بسيار سخت را مي بيند، و صداي پر كشيدن پرنده را در هوا مي شنود."
اگر انسان به همين يك مطلب همواره توجه داشته باشد ، از ديگران مستغني است.

شادي روحشان الفاتحه مع الصلوات